Een Hollywoodproducer zou zo een feelgoodfilm kunnen maken van het leven van Dr. Alvaro Enrique Havinga. Hij werd geboren in Colombia, geadopteerd en groeide op in Nederland. Hij werd opgeleid tot radioloog in het UMC Groningen, en werkt vandaag als specialist in het AZ Oostende. Vorig jaar keerde hij terug naar zijn geboorteland om er het ziekenhuis te ondersteunen waar hij zijn leven aan te danken heeft.

We spraken Dr. Havinga in gezelschap van zijn KBC Mediservice-relatiebeheerder Marleen Fonteyne.

Dr. Havinga: “Ik ben geboren in Medellín, Colombia. Ik ben geadopteerd. Toen ik een half jaar oud was, werd ik afgegeven in het lokale ziekenhuis. Ik was heel ziek, en ben daar 4 maanden intensief verzorgd. Zonder die hulp was ik er niet meer geweest. Mijn Nederlandse adoptieouders hebben me dat van kleins af aan verteld, en dat heeft ertoe geleid dat ik vanaf mijn vierde jaar al heb gezegd: ik ga arts worden. Ze hebben daar zo goed voor mij gezorgd, ik ga wat terugdoen.”

“Niemand in mijn familie heeft universiteit of geneeskunde gestudeerd, maar mijn ouders vonden het prima. Ga ervoor, zeiden ze, we zien wel waar het schip strandt. En het is gelukt. Ik ben uiteindelijk kinderradioloog geworden. Omdat daar in Nederland maar een zeer beperkt aantal plaatsen voor zijn, ben ik verhuisd naar België. Ik heb eerst 3,5 jaar in het UZ Leuven gewerkt en dan de overstap gemaakt naar het AZ Oostende.”

“Vorig jaar ben ik, samen met mijn collega’s, voor het eerst teruggekeerd naar het kinderziekenhuis, het San Vicente Fundación Hospital Infantil. Vooraf maakte ik een filmpje met mijn levensverhaal, waarin ik hen zei: jullie hebben lang geleden mijn leven gered, en na een lang traject is het me gelukt om arts te worden. Nu is het ook het moment om mijn droom om te zetten in daden. Dus vertel me wat jullie nodig hebben: wat kan ik doen om jullie maximaal te helpen? Dat vonden ze fantastisch. Zoiets was nooit eerder gebeurd.”

“Dat ziekenhuisbezoek was magisch. Ze konden mij zelfs de gang tonen waar ik 4 maanden heb gelegen. Dichterbij het begin van mijn geschiedenis zal ik waarschijnlijk nooit komen. Mijn biologische ouders ken ik niet. Dat ziekenhuis is er ook niet zomaar één, het is het op één na grootste van Colombia, gespecialiseerd in hoog complexe zorg. Het is het enige in Medellín, een stad van 4 miljoen mensen, dat kindertransplantaties doet, oncologie, trauma en brandwonden behandelt. Het draait bijna volledig op subsidies en giften.”

“Om giften in te zamelen voor het ziekenhuis zijn we nu een vzw aan het oprichten, ‘Los Colibríes del Mundo’. Die giften komen 100% ten goede aan de kinderen, daar sta ik persoonlijk voor in. Bijkomende kosten neem ik voor mijn rekening. Er komt ook een website met duidelijke voorbeelden van wat er gerealiseerd kon worden met het geld. In juni zal ik het ziekenhuis voor de tweede keer bezoeken om concrete doelen af te spreken. Het is het begin van een samenwerking voor de komende tientallen jaren.”

“We hebben het goed en ik wil dat graag delen. Daarom heb ik eveneens een actie opgezet met Dr. Therance Matoka, een Congolese kindernefroloog waarmee ik heb samengewerkt in het UZ Leuven, die nu werkt in de Cliniques Universitaires de Kinshasa, het grootste ziekenhuis van Congo. Hij is een van de 4 kindernefrologen in heel Congo, een land met 115 miljoen inwoners.

“Wanneer ouders daar met hun kinderen naar het ziekenhuis gaan, kunnen die kindjes pas geholpen worden wanneer er betaald wordt. Maar het land is straatarm, en die ouders hebben vaak geen geld. Via KBC heb ik een donatie kunnen doen zodat zij nu de kinderen komende 1 à 2 jaar direct kunnen helpen met diagnostiek en behandeling, zonder dat de ouders nog moeten betalen.”

Hoe Dr. Havinga juist bij KBC terechtkwam, dat is weer een heel ander verhaal, maar ook één met een happy ending.

Dr. Havinga: “Initieel was ik bij een andere bank, waarbij ik een kredietaanvraag had ingediend voor de aankoop van een appartement. Alles wat daarvoor nodig was, was al keurig ingeleverd, en er leek geen probleem. Dan hebben ze lang niets meer laten horen om dan plots, vijf voor twaalf, de aanvraag af te keuren. Zonder uitleg. Ik kreeg een telefoontje op vakantie in het buitenland, en dat was paniek, want als Nederlander weet ik niks van het Belgische systeem. Ik zat echt met m’n handen in m’n haar op dat moment, want veel tijd was er niet meer voor het verlijden van de akte.”

“Toen hebben collega’s in het ziekenhuis me KBC aangeraden. Ook mijn accountant die me geholpen had bij het opzetten van de vzw voor Colombia, kende KBC Mediservice en zei: we gaan het daar doen. Zo ben ik bij Marleen terechtgekomen, en die heeft dat in no time perfect opgelost, daarbij ook nog eens rekening houdend met mijn situatie. Toen dat allemaal voor mekaar was, was de verzekering stap 2. Ik denk dat dat samen een uurtje, misschien 2, geduurd heeft om dat allemaal keurig uit te leggen en te bespreken. Ik dacht: zo moet het!”

“Als mensen bij mij in het ziekenhuis komen met een probleem, doe ik daar alles voor. Dat is m’n beroep, dat is wie ik ben. Maar nu stond ik alleen, nu had ík echt iemand nodig. En bij KBC Mediservice hebben ze het precies gedaan zoals ik iemand zou helpen. Gewoon duidelijk: er is een probleem, we gaan het oplossen, we gaan ervoor. Tegen jonge collega’s die nog in opleiding zijn en andere collega-specialisten die nog op zoek zijn naar een huis heb ik gezegd: er zijn meerdere banken, maar sla KBC niet over. Met Marleen als contactpersoon! KBC mag je niet overslaan in je zoektocht, want het is gewoon goed.”