Toen Eline Boden (26) zeventien was, verloor ze haar vader. Voor veel jongeren zet zo'n gebeurtenis alles op losse schroeven. Voor Eline betekende het ook dat ze onverwacht een versnelling hoger moest schakelen in het familiebedrijf.
Jeugddroom
Vandaag runt ze met hulp van haar familie een melkveebedrijf met honderden koeien en vleesvarkens, is ze actief in verschillende landbouworganisaties en blijft ze bewust investeren in sociale contacten. "Ik betaal met plezier iemand die de koeien komt melken, zodat ik even naar een vergadering kan. Ik ga mezelf niet opsluiten.”
Wie Eline Boden ontmoet, merkt snel dat haar boerderij niet alleen draait om melk, koeien of hectares grond. Achter de staldeuren schuilt een hechte familie, een jonge onderneemster met een opvallend positieve kijk op de toekomst en een gemeenschap waarin mensen voor elkaar inspringen wanneer het nodig is. Hier is landbouw geen beroep. Het is een manier van leven.
"Ik wou van kindsbeen af boerin worden. Dat stond vast. Je groeit hierin op. Wij gingen niet op vakantie, maar wij waren gelukkig met een boomhut, een pony of een quad", vertelt ze. "Je rolt erin en je ziet niets anders."
Een onverwachte wending
Die droom kreeg echter een harde realiteitstoets toen haar vader overleed. “Ik was zeventien. Mijn vader stierf in juni en in september begon ik aan mijn laatste jaar op school.”
De nieuwe melkstal die door Elines vader werd gebouwd, heeft hij zelf niet meer in gebruik kunnen nemen. De investeringen, de dieren, de akkers… alles liep gewoon verder terwijl de bedrijfsleider wegviel. De familie moest snel schakelen. Er kwam tijdelijk ondersteuning zodat Eline haar opleiding kon afmaken en zich kon voorbereiden op een toekomst die veel sneller kwam dan gepland.
"Mijn nonkel stond naast mij aan het sterfbed van mijn vader en zei: ik ga je helpen. Ik ga je alles leren wat je moet kennen." Die woorden maakten een wereld van verschil."
Dat is iemand die je schouder mee vasthoudt als je het even niet meer kunt dragen."
Eline volgde extra cursussen rond wetgeving, ondernemerschap en bedrijfsvoering. Niet omdat het moest, maar omdat ze het wilde begrijpen.
"Ik vond: ik moet het weten. Hoe sneller ik het zelf kon, hoe sneller ik zelfstandig verder kon. Én dan moest ik ook niemand betalen die het voor mij zou doen."
Op haar negentiende stond ze uiteindelijk zelf aan het roer.
Familie als fundament
De nuchterheid van Eline is een rode draad doorheen het gesprek. Dat het bedrijf vandaag draait, schrijft Eline niet alleen op haar eigen conto. Het verhaal van de boerderij is vooral een verhaal van familie.
Haar moeder werkt nog altijd mee. Haar broer stapte mee in het bedrijf. Ook haar zus springt bij wanneer dat nodig is.
"Vorige week ging ik twee dagen naar een festival. Mijn zus kwam mee melken met mijn mama. Mijn broer verzorgde de koeien.”
Volgens Eline is die familiale betrokkenheid geen luxe, maar een voorwaarde om te kunnen ondernemen in de landbouw.
"Die gunfactor is enorm belangrijk. Anders lukt het niet.”
Vooruitziend
Daarnaast is ook een portie gezond boerenverstand nodig. Toen dit voorjaar uitzonderlijk droog dreigde te worden, wachtte Eline niet af. Ze kocht tijdig extra gras en maïs aan, nog voordat de gevolgen van de droogte zichtbaar werden. Daardoor beschikte ze deze zomer over voldoende voederreserves terwijl andere landbouwers de gevolgen van het veranderende klimaat voelden.
"Ik had vorig jaar genoeg maïs gekocht om een slecht jaar op te vangen", vertelt ze nuchter. "Dat is het spaarboekje dat niet op de rekening staat."
Die uitspraak typeert haar misschien nog het best. Eline denkt niet in maanden, maar in seizoenen en jaren. Ze houdt rekening met schommelende melkprijzen, wisselende weersomstandigheden en veranderende wetgeving. Tegelijk durft ze beslissingen te nemen wanneer ze overtuigd is dat het nodig is.
Een vertrouwenspersoon op het erf
In haar ondernemersreis speelt ook KBC een rol. Voor Eline gaat die rol verder dan kredietverlening of financiële producten. Een naam die geregeld terugkomt is die van Caroline Verhoeven, agrorelatiebeheerder bij KBC.
"Ik zie Caroline niet als ‘de bank’. Ik zie Caroline als persoon. Je moet kunnen sparren met iemand die de sector begrijpt.
”Volgens Caroline schuilt daarin de meerwaarde van een gespecialiseerde agro-aanpak.
"We staan dicht bij de sector en hebben binnen KBC veel kennis. Als een landbouwer nood heeft aan bijkomend advies, kunnen we ook specialisten rond energie, fiscaliteit, investeringen of vermogensopbouw betrekken. Die nabijheid maakt het verschil."
Méér dan koeien en melk
Hoewel landbouw vaak wordt geassocieerd met lange werkdagen en weinig vrije tijd, verzet Eline zich tegen het idee dat een boer alleen maar moet werken. Ze schakelt bewust jobstudenten in voor avondmelkingen zodat ze ruimte houdt voor andere engagementen.
"Ik zit in verschillende bestuursorganisaties, in de Groene Kring van Essen, in de landbouwraad van de gemeente en in de bedrijfsgilde. Dat vind ik belangrijk. Waarom? Omdat een boerderij niet het hele leven mag worden. Je moet betrokken blijven en niet opgesloten raken.”
Dat contact met collega-landbouwers blijkt bovendien van onschatbare waarde.
"Als je iets meemaakt en je vertelt dat aan iemand die hetzelfde heeft meegemaakt, dan wordt zo'n probleem meteen minder zwaar."
Die verbondenheid ziet ze als een sterkte van haar generatie.
"De oudere boeren hielden veel meer voor zichzelf. Wij praten daar makkelijker over."
Kijken naar wat wél kan
Voor wie droomt van een leven in de landbouw heeft Eline geen sprookjesverhaal klaar. Ze weet als geen ander hoeveel onzekerheid, investeringen en verantwoordelijkheid erbij komen kijken. Maar tegelijk gelooft ze nog altijd rotsvast in de sector.
Wie met haar praat over stikstofregels, mestwetgeving of droogteperiodes, verwacht misschien frustratie. Natuurlijk ondervindt ook zij de impact van strengere regelgeving en de uitdagingen waarmee de landbouwsector wordt geconfronteerd. Maar wat opvalt, is haar pragmatische en constructieve houding. Ze kijkt niet naar wat niet kan, maar denkt in oplossingen.
Zo schuift ze investeringen niet voor zich uit. Toen nieuwe milieuregels een extra inspanning vroegen, koos ze ervoor om tijdig actie te ondernemen.
"Ik ben niet de persoon die gaat wachten tot Kerstmis 2030 om dan te denken: wat ga ik doen? Ik loop liever voorop."
Boer(in) de samenleving
Ook wanneer het gaat over de soms complexe relatie tussen landbouw, milieu en maatschappij, kiest ze niet voor scherpe tegenstellingen. Ze beseft dat landbouw deel uitmaakt van een bredere samenleving waarin belangen moeten worden afgewogen.
"We moeten met zoveel mensen samenleven, dus er moet een evenwicht gevonden worden."
Dat realisme gaat hand in hand met optimisme. Ze gelooft dat haar generatie landbouwers bereid is om mee te zoeken naar oplossingen en nieuwe manieren van werken.
"Je merkt ook wel dat de jongere generatie bereid is om dat evenwicht te vinden."
Misschien is dat wel een van de redenen waarom Eline zo'n inspirerende indruk nalaat. Ze kent de uitdagingen van de sector als geen ander, maar kiest er bewust voor om haar energie te steken in wat ze wél kan beïnvloeden. Niet klagen over de toekomst, maar ze mee vormgeven. Dat optimisme werkt aanstekelijk, zowel voor collega-landbouwers als voor iedereen die ooit voor een moeilijke keuze of een onzekere toekomst heeft gestaan.
